آفتاب شب

ایرانی بمان

aftabeshab — Sun, 17 Aug 2008 05:46:18 GMT

خدایا همیشه گفته ام دستم را بگیر ، این بار می گویم دستت را به من بده .

بگذار من درغرور این که دستم در دست توست ، پایکوبی کنم .

خدایا دستت را به ما بده ،

بگذار دست در دست تو، زیباترین ترانه هستی را نجوا کنیم.

خدایا دستت را به ما بده،

همان دستی را که گفته ای با جماعت است.

بگذار تو درمیانه باشی وما گرداگرد تو ، برفرق عالم پایکوبی کنیم.

خدایا ، من ایرانی ام،

خدایا ، ما بندگان ایرانی توییم .

خدایا چه رازی درجهان و ایران نهفته ای؟

آنجا که همه جهانیان بت می پرستیده اند و

ایرانیان تنها تو را می پرستیده اند.

وبت ، هرگز به ایران پای ننهاد.

وتا روزگار بود و بود و بود ،

ایرانی بود و یکتا پرستی

خدایا من صدای پای اسب اسفندیار را می شنوم ، صدای پای اسب رستم را ، سیاوش را ، که مرد بودند، بزرگ بودند ، با ادب بودند ، یکتارست بودند ، و با تو ، درهرکجا

راز می گفتند و از تو یاری می جستند . من با گام های آرش ، به بلندای غیرت پا می

گذارم ، باکمان او جهت می گیرم ، و باقوت بازوان او تا دوردست ها سفر می کنم و

بر مرز پاکی فرو می نشینم.

خدایا من ایرانیم ،

خدایا ما ایرانی هستیم ،

کسانی که از گلدسته های سر افرازی ، اذان لبخند سر می کشیم ، و دربرابر بزرگی تو ، لباس شکر می پوشیم.

ایرانیانی که باپاهای رستم ، از مدینه به مکه می رویم ، وبا خون سیاوش ، درکربلا

سبز می شویم .

ایرانیانی که توحش مغولان را در نجابت خواجه نصیرطوسی آب می کنیم ، و پوسیدگی شاهان قاجار را درافق فهم میرزا تقی خان امیر کبیر ، به زنجیر می کشیم.

ایرانیانی که نوروزمان را به پیشگاه حضرت رضا پیشکش می کنیم ، و برای نیک

بختی مردمان جهان ، آرزو ها داریم .

خدایا ، دست ما را بگیر و ما را بر قله های بلند شایستگی بنشان .

خدایا ، ما را درآغوش خود بگیر و برای فرداهای نیامده ، مهیایمان کن.

آمین یا رب العالمین

« از وبلاگستان محمد نوری زاد»

شب آرزوها

aftabeshab — Thu, 10 Jul 2008 20:27:03 GMT

شب آرزوها

دستان خود را با تضرع و ناله به سوی آسمان دراز کرده و در این شب مقدس با دلی آکنده از عشق به وجود بی همتایش نجوا سر می دهیم که :
يا رب ، يا رب

دل ِ پاك و جان آگاهم ده

آه شب و گريه سحرگاهم ده

در راه خود اول زخودم ، بيخود كن

بي خود چو شدم ، زخود به خود راهم ده

خداوندا ، خداوندا قسم بر اخترانت

به حق و حرمت پيغمبرانت

به راز غنچه نشكفته در باغ

به درد لاله بنشسته با داغ

به پاكي ِ زلال چشمه ساران

به عمر كوته يك قطره باران

خداوندا ، خداوندا ، قسم بر پاك بازان

بلند آوازگان و سر فرازان

مرا ، زين خود پرستي ها رها كن

چنان انديشه اي بر من عطا كن

كه تقديري كه از آن ناگزيرم

توانم جبر و قهرش را پذيرم

و يا عظمي چنان پي گير بخشم

كه تا تقدير را تغيير بخشم

توانايي ده اي باني تقدير

كه بشناسم زهم تقدير و تدبير

خاک زرتشت

aftabeshab — Fri, 06 Jun 2008 08:37:00 GMT

عمری به دهان راستگو مشت زدیم

وز راه کژی به شیر انگشت زدیم

رفت آبروی کشور جمشید به باد

بس آتش کین به خاک زرتشت زدیم

«فرخی یزدی»

عشق های خیابانی

aftabeshab — Sun, 01 Jun 2008 14:43:18 GMT

                        روزگاریست همه ، عرضه بدن میخواهند
                       همه از دوست فقط ، چشم و دهن می خواهند
                              دیو هستند ولی، مثل پری می پوشند
                           گرگهایی که لباس پدری می پوشند
                           آنچه دیدند به مقیاس نظر می سنجند

عشق ها را همه با دور کمر می سنجند
خوب طبیعی ست که یکروزه به پایان برسد

عشق هایی که سر پیچ خیابان برسد

اضطراب امتحان

aftabeshab — Wed, 28 May 2008 16:01:18 GMT

شيوع اضطراب امتحان
كودكان از ابتداي ورود به مدرسه و زماني كه كلاس اول را شروع مي كنند هيچ ترس ودلهره اي از امتحان ندارند و

امروز - شعری طنز و زیبا از یک دوست

aftabeshab — Tue, 20 May 2008 19:11:18 GMT

*****************************************

                   سارقان امروز آنی هربرت را می برند
                    این ورت را گر نپایی آنورت را می برند
                      تاشوی دولا برای بستن یک بند کفش

وصله ی شلوارپای لاغرت را می برند
شوهرت را ول نکن توی خیابان عمه جان

شل بجنبی سوی محضر شوهرت را می برند

بر خرت محکم نشین چو دسته ی خر دزدها

لامروت ها خودت را با خرت هم می برند

هرچه فکرش را کنی در این زمان دزدیدنی است

اولت را گر بچسبی آخرت را می برند

تا حواست پرت شد از کله فکرت می رود

از درون سینه عشق دلبرت را می برند

بچه خود را نپایی پای منقل می کشند

اکبرت را گر نپایی اصغرت را می برند
مادرت گر بیوه شد در هر کجا افشا مکن

پیرمردان صیغه کرده مادرت را می برند
تازگی ها با تهاجم سوی فرهنگت شدند

دین خود را گر نگیری باورت را می برند

خویش را خوش بین مکن گر قفل و بندی کرده ای

این زمان هم چفت و بست و هم درت را می برند

********************************************

با تشکر از دوست خوبم که این شعر را به من هدیه کرده اند

محکمه الهی - شعری طنز و زیبا از خلیل جوادی

aftabeshab — Sun, 18 May 2008 10:43:18 GMT

یه شب که من حسابی خسته بودم

همین جــوری چشامو بستـه بـودم

سیاهی چشــام یه لحظه سُـر خـورد

شاید دیگر نباشید

aftabeshab — Fri, 01 Feb 2008 10:05:18 GMT

ما امروز خانه های بزرگتر اما خانواده های کوچکتر داریم.راحتی بیشتر اما زمان کمتر

مدارک تحصیلی بالاتر اما درک عمومی پایین تر .آگاهی بیشتر اما قدرت تشخیص کمتر .متخصصان بیشتر اما نیاز نیز بیشتر.داروهای بیشتر اما سلامتی کمتر.

بدون ملاحظه ایام می گذرانیم!خیلی کم می خندیم !خیلی تند رانندگی می کنیم!خیلی زود عصبانی می شویم!تا دیر وقت بیدار می مانیم!خیلی خسته از خواب برمی خیزیم!خیلی کم مطالعه می کنیم!اغلب اوقات تلویزیون نگاه می کنیم وخیلی کم دعا می کنیم!!

چندین برابر مایملک داریم اما ارزشهایمان کمتر شده است .خیلی زیاد صحبت می کنیم.به اندازه کافی دوست نمی داریم و خیلی زیاد دروغ می گوییم.

زندگی ساختن را یاد گرفته ایم اما نه زندگی کردن را .تنها به زندگی سالهای عمر را افزوده ایم و نه زندگی را به سالهای عمرمان.

ما ساختمانهای بلندتر داریم اما طبع کوتاهتر .بزرگراههای پهن تر اما دیدگاههای باریکتر.بیشتر خرج می کنیم اما کمتر داریم.بیشتر می خریم اما کمتر لذت می بریم.

ما تا ماه رفته و برگشته ایم اما قادر نیستیم برای ملاقات همسایه جدیدمان از یک سوی خیابان به آن سو برویم.

فضای بیرون را فتح کرده ایم اما نه فضای درون را .ما اتم را شکافته ایم اما نه تعصب خود را .

بیشتر می نویسیم اما کمتر یاد می گیریم . بیشتر برنامه می ریزیم اما کمتر به انجام می رسانیم.

عجله کردن را آموخته ایم اما نه صبر کردن را .

در آمدهای بالاتر داریم اما اصول اخلاقی پایین تر.

کامپیوترهای بیشتری می سازیم تا اطلاعات بیشتری نگهداری کنیم تا رونوشتهای بیشتری تولید کنیم اما ارتباطات کمتری داریم.

ما کمیت بیشتر اما کیفیت کمتری داریم.

اکنون زمان غذاهای آماده اما دیر هضم است.

مردان بلند قد اما شخصیت های پست . سودهای کلان اما روابط سطحی .فرصت بیشتر اما تفریح کمتر.تنوع غذای بیشتر اما تغذیه ناسالمتر.درآمد بیشتر اما طلاق بیشتر.

منازل رویایی اما خانواده های از هم پاشیده .

بدین دلیل است که پیشنهاد می کنم از امروز شما هیچ چیز را برای موقعیت خاص نگذارید. زیرا هر روز زندگی یک موقعیت خاص است.

در جستجوی دانش باشید.بیشتر بخوابید.در ایوان بنشینیدو منظره را تحسین کنید بدون اینکه توجهی به نیازهایتان داشته باشید.

زمان بیشتری را با خانواده و دوستانتان بگذرانید.غذای مورد علاقه اتان را بخورید و جاهایی را که دوست دارید ببینید.

زندگی فقط حفظ بقا نیست بلکه زنجیره ای از لحظه های لذت بخش است .

از جام کریستال خود استفاده کنید.بهترین عطرتان را برای روز مبادا نگه ندارید و هر لحظه که دوست دارید از آن استفاده کنید.

عباراتی مانند «یکی از این روزها» و «روزی» را از فرهنگ لغت خود خارج کنید.

بیایید نامه ای را که قصد داشتیم یکی از همین روزها بنویسیم همین امروز بنویسیم.

بیایید به خانواده و دوستانمان بگوییم که چقدر آنها را دوست داریم.

هیچ چیزی را که می تواند به خنده و شادی شما بیفزاید به تاخیر نیندازید.

هر روز ، هر ساعت و هر دقیقه خاص است و شما نمی دانیدکه شاید آن می تواند آخرین لحظه باشد.اگر شما آنقدر گرفتار هستید که نمی توانید این پیغام را برای کسانی که دوست دارید بفرستید و به خودتان می گویید که :

«یکی از این روزها» آن را خواهم فرستاد ، فقط فکر کنید:

شاید یکی از روزها ممکن است شما اینجا نباشیدکه آن را بفرستید!!

امیر عشق

aftabeshab — Tue, 02 Oct 2007 17:11:54 GMT

امیر عشق

صدای ناله می آید زمحراب

علی درخون خود افتاده بی تاب

سخن بس کن که حیدر در نماز است

امیر عشق در راز و نیاز است

در آغاز نماز آن مرد برتر

به گرمی بانگ زد الله اکبر

به مسجد پخش شد عطر نمازش

جهان لرزید از راز و نیازش

صدا زد قل هوالله احد را

ستایش کرد الله صمد را

به آهنگ رکوع خویش خم شد

نوای دلنشینش زیر وبم شد

سپس شیر خدا آن سرو آزاد

زشوق حق به خاک سجده افتاد

سحر بود و علی بود و خدا بود

چنان در سجده کز عالم جدا بود

چه گویم در نخستین سجده چون شد

گل روی ولایت غرق خون شد

درید آن تیره دل فرق ولی را

بر آورد از جگر بانگ علی را

کلام دلنوازش را گسستند

به شمشیری نمازش را شکستند

درخت عدل را از ریشه کندند

عدالت را به ظلم از پا فکندند

از آن زخمی که او را بر سر افتاد

قد مردانگی از پا در افتاد

شگفتا عشق را در خون کشاندند

دو چشم کعبه را در خون نشاندند

چنان آهی بر آورد از دل تنگ

که از آهش پریشان شد دل سنگ

ولی آه علی هم خود نماز است

نفس های علی راز و نیاز است

چه گویم آن زمان چون شد که پیداست

خروش واعلی از کوفه برخاست

چنین می گفت آن شیر خروشان

شدم آسوده از این دین فروشان

زبی دینان سیه شد روزگارم

مرا کشتند اما رستگارم

بسی بر من از ایشان ناروا رفت

وز این مردم به چشمم خارها رفت

زتلخی صبح و شامم آنچنان بود

که گویی در گلویم استخوان بود

خداوندا علی از عمر سیر است

مرا هر لحظه مردن دلپذیر است

حبیبا آرزومندم به مردن

زمحنت عاشقم بر جان سپردن

اشارت از تو می باید سر از من

نباشد مرگ را عاشق تر از من

علی نالید و از آن زخم جان داد

به جانان بهتر از جان کی توان داد

ورا کشتند تا ایمان نماند

نشان از معنی قرآن نماند

چه باکی زآن بداندیشان بدکار

که دست حق بود دین را نگهدار

کجا کار علی پایان پذیرد

مگر ممکن بود تقوی بمیرد

ببین صبر و جهاد و استقامت

به هر گلقطره خون امامت

علی ای مظهر عدل الهی

پناه بیکسان در بی پناهی

بد اندیشان تو را از ما گرفتند

زما معنی تقوی را گرفتند

ولی یادت فراموشی ندارد

چراغ عشق خاموشی ندارد.

مهدی سهیلی

زندگانی بی تو مردگی است

aftabeshab — Fri, 24 Aug 2007 02:48:18 GMT

الهی راهم نمای به خود

و باز رهان مرا از بند خود

ای رساننده

به خود برسانم که :کس نرسید به خود

الهی !یاد تو عیش است و و مهر تو سور است

شناخت تو ملک است و یافت تو سرور

محبت تو روح روح است و قرب تو سرور

جوینده تو کشته با جان است و یافت تو رستخیز بی صور

الهی!نه جز از شادی تو شادی است

نه جز از یافت تو زندگانی

زندگانی بی تو مردگی است

و زنده به تو هم زنده و هم زندگانی است